Danielle Kwaaitaal - Hidden series

Midden jaren negentig werd Danielle Kwaaitaal bekend met haar digitaal bewerkte foto’s, waarmee zij de grenzen van de fotografie opzocht. Ze richtte zich met haar werk niet alleen op het traditionele publiek, maar ook op jongeren uit de house- en dancecultuur. Met haar recente reeks meisjesportretten ‘Hidden Series’ gaat ze terug naar de bron door het schilderkunstige handschrift in haar foto’s toe te laten. ‘Hidden Series’ beleeft vanaf 9 september 2012 zijn première in Kasteel het Nijenhuis.  Ook toont Kwaaitaal er een speciaal voor Museum de Fundatie gemaakte video-installatie.

Thematisch gaat ‘Hidden Series’, zoals bijna al het werk van Danielle Kwaaitaal (Bussum, 1964), over identiteit, intimiteit en schoonheid. De meisjes op de foto’s zijn allemaal rond de twaalf jaar oud. Hun zwarte kleding en klassieke pose geeft hen een tijdloze uitstraling, die in tegenspraak lijkt met de juist zo tijdelijke overgangfase tussen meisje en vrouw waarin zij zich bevinden. Wat de kijker pas van dichtbij opvalt, is dat de gezichten bedekt zijn met honderden streepjes, die – als in een portret van Van Gogh – nauwlettend de contouren volgen. De streepjes zijn door Kwaaitaal aangebracht met een digitale tekenpen. De fotografe zit haar modellen in die zin dus letterlijk ‘op de huid’, maar creëert daarmee juist een zekere afstand tussen de meisjes en de kijker. De meedogenloze focus van de originele foto is ongedaan gemaakt. Het is alsof je de meisjes ziet door een ragfijne sluier.

‘Hidden Series’, die met de tentoonstelling in Kasteel het Nijenhuis zijn première beleeft, is een verrassende en tegelijk logische stap in de artistieke ontwikkeling van Danielle Kwaaitaal. In haar vroegste werk zoomde ze sterk in op het lichaam en creëerde ze sensuele landschappen van vingers, billen, tepels en schouders of abstracte patronen van neuzen, navels en schaamhaar. Hoewel de huid het centrale motief bleef in haar werk is Kwaaitaal sindsdien steeds verder gaan uitzoomen en heeft inmiddels het weliswaar intieme maar ook anonieme detail plaatsgemaakt voor de individualiteit en authenticiteit van het portret. Het gebruik van de digitale tekenpen sluit op die ontwikkeling naadloos aan. “Door te werken met steeds geavanceerdere computers is mijn behoefte aan de ‘human touch’ ook groter geworden”, zegt Kwaaitaal. “In de nieuwe serie foto’s leg ik een directe verbinding tussen techniek en lijfelijkheid. Ik probeer deze twee uitersten op scherp te stellen en ze tegelijkertijd te laten samenvloeien.”

Naast ‘Hidden Series’ is een video van Kwaaitaal te zien, waarvoor ze een samenwerking aanging met de beloftevolle jonge muziekproducent Arjuna Schiks. De video werd gemaakt in opdracht van Museum de Fundatie. Uitgangspunt was het schilderij Papillons van de Franse avantgarde-kunstenaar Francis Picabia (1879-1953), een van de topstukken uit de museumcollectie. Niet het schilderij zelf, maar de visie van Picabia die eruit spreekt, zijn spel met stijlen en stromingen, de transparantie en de zowel inhoudelijke als formele gelaagdheid, waren aanleiding om de gevarieerde museumcollectie in een stroom van beelden op de muziek van Schiks aan de kijker te presenteren. De video is ook een statement over haar eigen werk. Net als die van Picabia is de kunst van Danielle Kwaaitaal niet te vangen onder één noemer, maar blinkt zij juist uit in het verleggen van grenzen en het creëren van nieuwe en onvermoede mogelijkheden.

Vanaf 9 september 2012 is in Kasteel het Nijenhuis eveneens de tentoonstelling
Jan Hendrik Verstegen – Ademloze ruimtelijkheid te zien.