Menu
Plan je bezoek
  • Collectie

    Beelden uit de tuin zijn afkomstig van collecties van Museum de Fundatie, Beelden aan Zee en de Provincie Overijssel.

    Lees verder

  • Kasteel het Nijenhuis

    De beeldentuin ligt rondom Kasteel het Nijenhuis. Lees meer over het kasteel.

    Lees verder

Onder andere te zien in de Beeldentuin

Ossip Zadkine

Zonnewijzer

  • 1929
  • brons

Deze zonnewijzer in de vorm van een liefdespaar laat goed de invloed zien van het kubisme op de kunst van Ossip Zadkine (1890-1967). Het onderwerp van een man en vrouw in een innige omstrengeling is bij uitstek geschikt om volgens het kubistisch principe verschillende gezichtpunten tegelijkertijd te tonen. De beeldhouwer heeft zijn figuren als het ware opgedeeld in losse elementen en die vervolgens tot een nieuwe compositie samengevoegd. Het resultaat is een kunstwerk met een sterke dynamiek, die de kijker voortdurend uitnodigt om de sculptuur heen te lopen.

Charlotte van Pallandt

Wilhelmina

  • 1968
  • brons

Charlotte van Pallandt (1898-1997) was een van de belangrijkste Nederlandse portretbeeldhouwers uit de 20ste eeuw. Dit beeld van koningin Wilhelmina is een bronzen versie uit 1987 van het hardstenen origineel dat zij in 1968 maakte voor de openbare ruimte van Rotterdam. Hoewel haar gezicht nauwelijks iets herkenbaars heeft, is Wilhelmina’s persoonlijkheid wel degelijk zeer goed getroffen. De expressie van het beeld zit bijna helemaal in de massiviteit van haar dikke wintermantel, waaruit precies de onverzettelijkheid spreekt die haar zo typeerde.

Frode Bolhuis

Cleaning the rooms of the past

  • 2010
  • staal en hout

Kennelijk is er in het kasteel een grote schoonmaak gaande en zijn de meubels tijdelijk op het gras gezet. De frivoliteit van de stapeling en de ongewone feloranje kleur geven iets feestelijks aan het ensemble, alsof de meubelstukken eindelijk bevrijd zijn uit hun donkere en muffe omgeving tussen vier muren. Die luchtigheid breidt zich trouwens uit naar de functie van dit beeld van Frode Bolhuis (1979). Behalve een kunstwerk om naar te kijken, is het namelijk ook een speeltoestel voor kinderen.

Joost van der Toorn

Pet of the year

  • 1995
  • brons

Hij zit er een beetje stijfjes en treurig bij, deze bronzen hond van Joost van den Toorn (1954). Volgens de titel van het kunstwerk is hij uitgeroepen tot ‘Pet of the year’. Dat is voor zijn baasje natuurlijk geweldig, maar zelf heeft de hond er niet zoveel aan. Humor is een rode draad in het werk van Van Toorn, al zit er vaak wel een zwart randje aan. Met dit cartooneske beeld becommentarieert hij het dwaze gedrag van mensen en stelt hij in één adem door de ernst van kunst ter discussie.

Heringa / Van Kalsbeek

Prolong

  • 2008
  • staal, hars en textiel

Veruit de grootste sculptuur in de beeldentuin van Museum de Fundatie is ‘Prolong’ van het kunstenaarsduo Heringa / Van Kalsbeek (1962/1966). Hun werk wordt wel omschreven als driedimensionaal schilderen. Het roept met zijn beweeglijke vormen en veelkleurig palet associaties op met zowel de barokkunst als abstract expressionisme. De enige herkenbare elementen in dit beeld zijn de roze flamingo’s in de onderste zone, maar wie zich overgeeft aan zijn fantasie kan ook in het kunstwerk als geheel een reusachtige exotische vogel ontdekken.

Pjotr Müller

Zonder titel

  • 1991
  • terracotta

Op het eerste gezicht lijken deze vaasachtige terracotta vormen, gegroepeerd rond een terracotta schaal, helemaal op hun plaats te zijn in een kasteeltuin. Pas na twee keer kijken, valt op dat het hier gaat om volstrekt onbruikbare objecten. In hun wankele positie maken ze bovendien een vrij hulpeloze indruk. Het beeld benadrukt zowel de functieloosheid als de kwetsbaarheid van kunst. Vanuit datzelfde idee maakte Pjotr Müller (1947) ook een aantal tempels, die net als de tuinfollies uit de 19de eeuw
alleen bedoeld zijn om verwondering te wekken.

Elisabet Stienstra

De tafel

  • 1990
  • brons en hout

De kunst van Elisabet Stienstra (1967) brengt allerlei gedachten op gang, zonder definitieve betekenis af te dwingen. Zo ook deze tafel. Het tafelblad bestaat uit een bizar Jeroen Bosch-achtig landschap met al even bizarre figuren. Je denkt aan de tuin der lusten, maar ook aan Dante’s voorstelling van de hel.
Daaronder vormen de kinderen, steunend op hun hoofden, de tafelpoten. Maar wat hebben boven- en onderkant met elkaar te maken? Is het landschap de (letterlijke) tegenpool van de kinderen? Of zijn het twee kanten van dezelfde medaille?

Pjotr Müller

Huis van dr. Quincke

  • 2001
  • gaas en steen

Dr. Heinrich Quincke was een Duitse dermatoloog uit het einde van de 19de eeuw. Hij gaf zijn naam aan een aandoening die zwellingen op het lichaam veroorzaakt. Pjotr Müller (1947) maakte een soort monumentje voor de patiënten die aan deze ziekte lijden. In plaats van een imposant gedenkteken voor een onaantastbare held te zijn, zoals de meeste monumenten, doet dit ‘Huis van Dr. Quincke’ ons juist
beseffen dat de mens niet onaantastbaar is. Wie het huis betreedt ziet overal om zich heen de door ziekte misvormde gezichten.

Alphons Freijmuth

Totem

  • 1999
  • geglazuurd aardewerk

Alphons Freijmuth (1940) werd in de jaren 70 bekend als schilder. Later ging hij ook sculpturen maken. Zijn kunst wordt gerekend tot de Nieuwe Figuratie, een beweging die hij zelf hielp oprichten als reactie op de overwegend abstracte en conceptuele kunst uit de jaren 60. Zowel het expressionisme uit het begin van de eeuw als de kunst van Cobra klinkt in zijn werk door. Hij verbindt die echter met geometrische en constructivistische elementen. Deze ‘Totem’ is in de eerste plaats een knipoog naar de soms wat al te serieuze omgang met kunst.

Gust Kulche

Liggende vorm

  • 1964
  • steen

Gust Kulche (1894-1988) wijdde het grootste deel van zijn leven aan de schilder- en dichtkunst. Pas rond 65ste jaar begon hij serieus met beeldhouwen. De natuur was zijn belangrijkste inspiratiebron. Dit stenen beeld is op het eerste gezicht volledig abstract. Toch refereert het wel degelijk aan de werkelijkheid. Door de zachte ronde vormen en de liggende positie van de sculptuur denk je namelijk meteen aan een van de meeste verbeelde onderwerpen in de kunstgeschiedenis: een liggend vrouwelijk naakt.

Dora Dolz

Las meninas

  • 1991
  • keramiek

‘Las Meninas’ is Spaans voor ‘De hofdames’. Behalve de titel van dit keramische zitmeubel van Dora Dolz (1941-2008) is het ook de titel van een wereldberoemd schilderij van Diego Velazquez uit 1656. Dolz koos deze titel vanwege de gelijkenis tussen haar creatie en de hoepelrokken op het schilderij, dat zij als geboren Spaanse heel goed kende. Dolz kwam in 1965 naar Nederland. Sindsdien heeft zij met haar kleurrijke keramiekobjecten aan vele onopvallende en onaantrekkelijke plekken in ons land een vrolijk accent toegevoegd.

Jan Bronner

Hildebrandmonument

  • 1914-1947
  • steen

Als professor aan de Rijkakademie in Amsterdam leidde Jan Bronner (1881-1972) tientallen Nederlandse beeldhouwers op. Van hem is de uitspraak: “Beeldhouwkunst is architectuur, architectuur is beeldhouwkunst.” Volgens Bronner golden voor beide disciplines dezelfde wetmatigheden. De stenen figuren van het Hildebrandmonument, die de schrijver Hildebrand en acht hoofdpersonen uit zijn boek ‘Camera Obscura’ voorstellen, zijn bijna letterlijk gebouwen geworden. Met enige fantasie kun je er
expressionistische flatgebouwen in zien.

Ronald A. Westerhuis

RAWSOME!

  • 2011
  • roestvrij staal

Een bol staat in de kunst vaak symbool voor de wereld. In dit geval weerspiegelt de bol ook in letterlijke zin de wereld. Doordat Ronald Westerhuis (1971) de bol maakte van spiegelend roestvrij staal ziet de kijker zichzelf en zijn omgeving in het kunstwerk terug. In de kleinere bollingen die de kunstenaar op het oppervlak aanbracht, wordt het beeld verkleind. In de holle delen is het beeld eveneens verkleind en bovendien omgekeerd. Het oersymbool van eenheid is daarmee tegelijkertijd een symbool van veelheid geworden.

Karel Appel

Femme oiseau

  • 1947
  • brons

Hoewel Karel Appel (1921-2006) bekend werd als schilder, was hij ook als beeldhouwer actief. Gemaakt in 1947 is deze ‘Vogelvrouw’ een van de eerste sculpturen in zijn oeuvre. Het heeft veel weg van een Afrikaans afgodsbeeld. De kunst van zogenaamd primitieve volkeren was een grote inspiratiebron voor westerse kunstenaars in het begin van de 20ste eeuw. Twee jaar na het ontstaan van dit beeld richtte Appel met enkele vrienden de internationale Cobra-groep op. Zij lieten zich inspireren door tekeningen van kinderen en geestelijk gehandicapten.

Ossip Zadkine

Grote vrouwenkop

  • 1927
  • graniet

Graniet is een materiaal dat zich door zijn hardheid slecht leent voor details. Ossip Zadkine (1890-1967) heeft het gezicht van de vrouw daarom met minimale middelen weergegeven. De rechthoekige vorm van het granietblok is in het eindresultaat nog goed zichtbaar. Het materiaal bezorgt het beeld een hele
krachtige uitstraling, vergelijkbaar met die van de archaïsche kunst van de oude Grieken. Zadkine was een van de belangrijkste beeldhouwers van de 20ste eeuw en is in Nederland vooral bekend als maker van ‘De verwoeste stad’ in Rotterdam.

Dietrich Klinge

Der Kult

  • 1995
  • brons

Dietrich Klinge (1954) maakt zijn beelden eerst in hout, waarna hij ze in brons afgiet om de duurzaamheid te vergroten. Zittende mensfiguren met een getrapt lichaam komen vaker voor in zijn oeuvre. De titel van dit beeld wijst op een religieuze functie. De figuur heeft een gezicht dat geënt lijkt op Afrikaanse maskers. Zijn of haar positie is zuiver frontaal, wat de indruk van een goddelijke status versterkt. Is de trap misschien een uitnodiging om zelf ook een hoger (geestelijk) niveau te bereiken?

Trak Wendisch

Bläser V

  • 1993
  • brons

Een muzikant is vaak een vrolijke figuur. Zo niet deze sousafoonspeler. Het instrument slingert zich als een wurgslang om het lichaam van de man, wiens magere gestalte en gladde schedel ook al weinig goeds voorspellen. Alles wijst erop dat het hier niet gaat om mooi muziekspel, maar om een verplicht nummer, een noodlottig moeten. Trak Wendisch (1958) verbeeldde op indringende wijze zijn beklemmende ervaringen als onderdaan van de DDR. De oorspronkelijke houten sculptuur maakt deel uit van de groep ‘Konzert der verlorenen Söhne’.